NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
10 MIESIĘCY WCZEŚNIEJ
- Długo chcesz tu siedzieć? - Ile będzie trzeba.
Nie udawaj. W papierach nic nie ma.
Ja też poproszę.
Lepiej nie przysypiać.
- Bez cukru? - Tak.
Oczywiście, że bez.
Kiedyś w przerwach paliłem.
Rzucenie było najtrudniejsze.
Nie mogłem się skupić przez pięć minut.
Wiem, że to trudne.
Działa na niekorzyść klientów.
Ale w końcu mózg znów działał, jak należy.
- I wiesz, co teraz mi mówi? - Co?
Że Linda zataiła coś w pierwszym zeznaniu.
Wiedziała o zdradzie męża i śledziła ofiarę.
Użyj tego przeciw niej. Wiem, że to niewiele,
ale skoro już podjęłaś decyzję.
Mogę o coś spytać?
Zawsze tak jest, czy to morderstwo tak cię wkurzyło?
Bo wciąż tego nie rozumiem.
Wracaj do pracy.
- Halo? - Pani prokurator, tu De Luca.
Odezwała się pewna dziewczyna.
Jest przyjaciółką Petroni i widziała ją w parku Palazzo Te
- z Lindą Monaco. - Jak się nazywa ta dziewczyna?
Orrico. Silvia Orrico.
Sprawdź szybko jej historię. Nie dam rady długo grać na zwłokę.
Pamiętasz, co mówili?
Ten dojrzalszy głos powiedział:
„Chodź tu, suko”.
A ten drugi zapytał: „Czego chcesz?”
- Coś jeszcze? - Nie, nadjechał van,
czy skuter, który wydał okropny dźwięk. Nic nie słyszałem.
Poprosiłam, by nie wspominał na procesie o skuterze,
zeznania Colombo były zbyt ważne,
żeby sąd zwątpił w nie przez drobiazg.
Ale to prawda, to były nieistotne szczegóły.
Już nie.
Skuter. Dzwonek. Tomei powiedział to samo,
a pamięć Colombo działa.
Furgonetka wyjeżdżająca z parkingu, należała do Tomeiego,
a mężczyzna w parku, na skuterze odebrał telefon
i wymówił imię Angeliki. Od tego muszę zacząć.
Myślisz, że to on zabił?
- Nie wiem, ale muszę się dowiedzieć. - Dlaczego?
Obawiam się, że myliłam się od początku.
Eleno, miałabyś te wątpliwości w innej sprawie? Pomyśl o tym.
Mówisz, że powinnam odpuścić?
Myślisz, że ja nie chcę poznać prawdy?
Chcę wiedzieć, kto zabił Angelikę.
Była moją wnuczką.
A więc będę potrzebować twojej pomocy.
Co mogę zrobić?
To absurdalne, wiesz ile połączeń wykonuje się w Palazzo Te?
- Sprawdzanie wszystkich to szaleństwo. - To krótki okres.
Sprawdź tylko od 22,00 do 00,10, to wtedy doszło do zbrodni.
Tak, 20 minut.
- Nie ufasz moim umiejętnościom? - Nie o to chodzi. Po co ci ten telefon?
- Nigdy wcześniej nie pytałeś. - Bo tamte śledztwa ci nie szkodziły.
Strzelamy sobie w stopę.
Słyszałam, że masz szansę na awans.
- Skąd wiesz? - Wieści szybko się rozchodzą.
- To nic pewnego. - Czy ja wiem.
Co masz na myśli?
Gdyby wpływowy prokurator szepnął słówko…
Kto, twój ojciec?
A jeśli ci nie pomogę?
- Pogrążysz mnie? - Nie zrobiłabym tego.
Wierzę w motywację, nie groźby.
Więc mi odpowiedz. Dlaczego?
Barone chce uniewinnienia,
a ja chcę prawdy.
Zrób to jak najszybciej.
- Miałeś ciężkie dzieciństwo? - A co?
Zawsze ssiesz lizaka.
- To on? - Tak.
To część próbki DNA, zbadanej w zeszłym roku przez policję.
Jesteś pewien, że to jej?
To Angelica Petroni.
- Mogłeś przewiązać wstążką. - To nie prezent.
Masz rację. Możesz przeliczyć.
- Załatwione? - Tak.
- Zlecę badania. - Jadę z tobą, muszę wracać.
- Ja prowadzę. - Co?
- Ja prowadzę. - Zgłupiałeś? Zjeżdżaj.
- No weź, pozwól. - Oszalałeś? To nie twój Beetle.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Przepraszam za spóźnienie.
- Cześć. - Wszystko w porządku?
- Tak. - Zaczynamy?
Na początku musimy ustalić, czy separacja jest za obopólną zgodą.
Ale wszystko na to wskazuje.
Elena?
Lepiej?
Tak. Spokojnie, nic mi nie jest.
- Masz ataki paniki? - Tak. To nowość.
- Jestem trochę zestresowana. - Tylko odrobinę?
Miałam pierwszy atak w dniu, gdy odszedłeś…
i myślałam, że to zawał.
Przypomniał mi się facet, którego skazałam na dożywocie.
Pamiętam jego wyraz twarzy.
Był zrozpaczony.
Teraz czuję się tak samo, jakby…
Jakbym już na zawsze…
była skazana na dogorywanie w klatce.
Ale tym razem sama się potępiasz.
Może nie powinienem…
ale skoro jestem tak niezwykły,
i zawsze będziesz żałować, że odszedłem,
to ci powiem.
Czasem ból wiąże ludzi bardziej niż miłość.
A jeśli jest ktoś, kto może ci teraz pomóc…
to pewnie on.
Obawiam się, ze nasz zawodnik nie wejdzie do domu.
Drodzy widzowie, pamiętajcie…
Cześć.
Nie chciałeś odebrać, prawda?
Brałem prysznic.
Nie możesz zasnąć?
To błąd, że zadzwoniłam?
Nie wiem.
Ale cieszy mnie to.
Nie mówiłeś mi o niej ani o tym, jak się poznaliście.
Codziennie o tym myślę.
Kiedy miała wyjść, założyła słuchawki.
Powiedziałem, że pod kask nie powinna,
bo to niebezpieczne.
A potem pomyślałem, że tak brzmi nadopiekuńczy ojciec.
I nagle przypomniałem sobie, że przecież jestem jej ojcem.
Mózg płata różne figle.
Spędziłem z nią prawie godzinę, ale ciągle próbowałem blokować tę myśl.
Oboje ją blokowaliśmy przez 18 lat.
Jak zareagowała?
Kazała mi spadać.
Wyjaśniła, że ze słuchania muzyki
w trakcie jazdy na skuterze, nigdy nie zrezygnuje.
To było jej lekarstwo na stres. Dopisała sobie do tego teorię.
Więc przeprosiłem.
Dodałem: „Byle nie za głośno”.
Potem odjechała.
Odwiedziłeś ją?
Nie dałem rady.
Nadal nie mogę.
Czasami czuję, że nie mam prawa.
Gdy tylko ją zobaczyłem, pomyślałem, że jest piękna.
Mów dalej.
Mów, dopóki nie zasnę.
Miała niesamowite oczy…
patrzyły prosto w duszę…
- Andreoli. - Dzień dobry. Wszystko w porządku?
Co się stało?
De Luca aresztował podejrzanego,
powinnaś go przesłuchać.
Jasne.
W tym czasie odebrano 27 telefonów.
Spodziewałem się kilku tygodni badań,
ale na szczęście jeden numer był sklonowany,
- nie miał właściciela. - A numer, który dzwonił?
Też sklonowany, nie do wyśledzenia.
Ale pierwszy numer był dziś aktywny,
więc go namierzyliśmy,
kazałem zatrzymać właściciela. Ma ciemny skuter.
Jak w zeznaniach Tomeiego.
Odebrał o 23,54, telefon trwał 58 sekund, to było trzeciego marca ubiegłego roku.
- Kto to? - Ivan Zaia.
Dwa wyroki za dilowanie, miał przy sobie 10 g kokainy.
Możesz to wykorzystać.
Czeka na ciebie.
To może być on.
Panie Zaia, jestem Elena Guerra, prokurator.
Nic nie powiem bez mojego prawnika.
Proszę.
Ruggero, idę na obiad, ale ktoś chciał się z tobą przywitać.
Mam nadzieję, że nie przeszkadzam.
- Skądże. Jak się masz? - Świetnie.
- Dziś mamy rocznicę. - Gratulacje!
- Nie wiem, czego się życzy… - Najlepszego.
Kiedy wpadniesz na kolację z dziewczyną?
Z dziewczyną? Obawiam się, że nigdy.
Kobiety chcą być ze mną z tego samego powodu,
dla którego rzucają mnie po tygodniu.
Kochanie, zaczekasz w aucie? Zaraz przyjdę.
- Pa, Ruggero. - Pa, Mariele.
Jutro przemawiam w Stowarzyszeniu Prawników.
Wiem, że unikasz tych spotkań, ale chciałbym, żebyś przyszedł.
Przygotowałeś pewnie inspirujący monolog.
Powiedzmy. Wracaj do pracy, proces jeszcze się nie skończył.
Jeśli wygramy tę sprawę, firma wiele zyska,
głównie dzięki tobie.
W końcu będziesz marką, która pozwoli otworzyć kancelarię
z twoim nazwiskiem na drzwiach. Czy nie tego wszyscy chcemy?
- Pomyślę o tym, gdy przyjdzie czas. - Po wygranej.
Przez chwilę sądziłem, że wygrałem z Tomeim.
Ale kiedy mordowano Petroni, on szpiegował i szantażował ludzi
z przyczepy. Niesamowite, do czego można się posunąć.
Przynajmniej był pomocny.
Teraz musimy wiedzieć, kto odebrał telefon w Palazzo Te.
Jaki telefon?
Trzeciego marca zeszłego roku o 23,54. Kto dzwonił?
Jak mógłby to pamiętać?
Byłeś w rejonie Palazzo Te
i masz ciemny skuter, jak wskazał świadek.
Wrabiacie mnie w morderstwo?
Za telefon! Sprzed 10 miesięcy.
Nie, wystarczy kokaina.
- Nie jestem mordercą, do cholery. - Serio?
- Serio. - Gdzie wtedy byłeś?
Z kim rozmawiałeś?
Mogę cię oskarżyć o posiadanie albo posiadanie w celu sprzedaży.
Nie wiem, czy znasz różnicę.
Za posiadanie odpowiadasz z wolnej stopy.
Za sprzedaż, po tygodniach czy miesiącach w areszcie,
czekasz na wyrok skazujący, a potem kolejne lata odsiadki.
Naprawdę chcesz tam wrócić?
Nie chcę być skazany za morderstwo.
Ani pogorszyć sytuacji, jeśli coś powiem.
A powiem ci prawdę.
Jaką?
- O czym ty mówisz? - Cicho.
Mamy umowę? Nie będę zmyślał,
ale muszę ci zaufać.
Inaczej na jakiś czas trafię za kratki,
ale w końcu wyjdę…
a ty sama powalczysz przeciwko Monaco.
Jak możesz mi pomóc ze sprawą?
Rozmawiałam z Angeliką. Mieliśmy się spotkać.
- Dlaczego z nią rozmawiałeś? - Była moją klientką.
O czym rozmawialiście?
- Halo? - Ivan?
Gdzie ty, kurwa, jesteś?
Nie chcę już tego gówna, spadaj.
Żartujesz?
Słyszałeś, zjeżdżaj!
- Nic więcej? - Nie.
Zawsze dzwoniła z tego numeru?
Tak.
Nie wiedzieliśmy o jego istnieniu.
Morderca pewnie się tym zajął.
Wiem, do czego zmierzasz, ale to nie ja.
Nie wkurzyłeś się na nią?
Tak, byłem wkurzony, ale też zajęty, więc odjechałem.
- Ale najpierw coś widziałem. - Co?
- Ivan? - Gdzie ty, kurwa, jesteś?
- Nie chcę już tego gówna, spadaj. - Żartujesz?
Słyszałeś, zjeżdżaj!
- Poszła za nią kobieta. - Kto?
Linda Monaco?
Angelica.
- Nie widziałem twarzy. - Angelica!
Ale jej zdjęcie w gazecie wyglądało znajomo.
Dobrze. Widzi pani?
Pan Zaia chętnie pani pomoże.
- Raczej sobie. - Powiedziałem prawdę.
Nie miałem powodu, żeby ją zabić.
Klienci mnie nie szanują.
Stój, chcę z tobą porozmawiać.
Byłem tam i widziałem, co widziałem.
Angelica?
A skoro już zrobiłem swoje,
teraz ty powinnaś mi pomóc.
- Od razu odjechałeś. - Tak.
Widziałeś kogoś po drodze?
- Nie wiem. - Pomyśl.
- Nikogo nie widziałeś, tak? - Miałeś być cicho.
Ktoś tam był. Starzec z psem.
Widziałeś go, wyjeżdżając z Palazzo Te, tuż po rozmowie.
Chcę wiedzieć, czy mam alibi.
Powtórz wszystko od początku.
Jak się pan w nich czuje?
- Wygodnie? - Tak.
Proszę mi podać rękę.
Cieszę się, że pan wrócił.
Jestem na ostatniej prostej. Chcę się czuć elegancko i wygodnie.
Słusznie.
Nowe fakty w sprawie Lindy Monaco,
córki Gabriele Monaco, oskarżonej o morderstwo Angeliki Petroni.
Po tym, jak potwierdził swoje alibi,
główny świadek obrony, Nicola Tomei,
powiedział, że słyszał rozmowę ofiary z innym mężczyzną
w pobliżu miejsca zbrodni.
Nicola Tomei przebywa w areszcie.
- Zatrzymanie… - Barone.
Chciałem cię pochwalić. Jak kolega kolegę.
Za co?
Jak to za co? Świetnie sobie radzisz, choć…
na początku nikt w ciebie nie wierzył.
Ale to już przeszłość.
- Zobaczymy. - Tak czy siak, kibicuję ci.
Dzięki.
Pijesz gin z tonikiem?
Przepraszam, znamy się? Jakoś nie kojarzę.
Miasto nie jest aż takie wielkie. Miło mi, Ettore La Bruna.
Mogę pomarzyć o takiej sprawie.
Moim najważniejszym klientem jest drobny diler.
Przykro mi.
Chciałbym pracować z kimś takim jak ty, w wyższej lidze.
Może razem otworzymy firmę.
Kto wie, może kiedyś…
Może jutro.
- Słucham? - Jesteś skończony.
I tylko ja mogę ci pomóc,
bo nowy, naoczny świadek morderstwa,
to akurat mój klient.
Barone, ile ta informacja jest dla ciebie warta?
Ja stawiam drinki.
Kto taki?
Nazywa się Ivan Zaia. Mówi, że miał sprzedać narkotyki Angelice.
Nie mógł nas widzieć.
Jak to, kurwa, możliwe?
Gdy tylko podważymy dowód, pojawia się nowy.
A teraz ten świadek. Wiesz, że Guerra
- go przycisnęła? - Może, Lindo.
Może to on zabił? Diler, przestępca.
- Nie, to muszę być ja… - Linda, on ma alibi,
więc to niemożliwe.
Już nigdy stąd nie wyjdę.
Nie spaliśmy całą noc.
Ja, Arrigoni, Mara, De Grandis, wszyscy dla ciebie pracujemy.
Nie zostawię cię samej.
Na pewno przeoczyliśmy jakiś szczegół. Może być wszędzie.
- Szukaliśmy, Ruggero. - Szukajcie dalej.
Przejrzeliśmy dokumenty procesowe
i akta sprawy agencji. Przeczytaliśmy wszystko trzy razy.
Nic nie wskazuje na innych, potencjalnych sprawców.
Wysłałem też prośbę do naczelnika o spotkanie z Tomeim,
ale wątpię, by mógł pomóc.
Poprzedni podejrzany
stał się głównym świadkiem oskarżenia.
Ruggero…
nie mamy innych opcji.
Nie.
Jest niewinna.
Obserwuję cię od dawna, Lindo.
Choć z daleka.
Dobrze się ukrywałeś.
Musimy wierzyć,
odrzucić piętrzące się myśli i uwierzyć.
Razem możemy wzrastać,
dołożyć swoją cegiełkę do tego, by system sprawiedliwości
był szybszy, bardziej sprawiedliwy i efektywny.
Poza tą salą jesteśmy konkurentami,
ale nadszedł czas, by myśleć jako grupa
i wyrównać szalę, która za długo przechylała się na drugą stronę.
Dziękuję!
Co z tobą?
- Przyczepa. - Co?
Hotel, sprzed którego szpiegował Tomei.
W papierach jest tylko jedno zdjęcie.
To fasada.
No i?
Skąd wiedziałeś, że z tyłu jest przyczepa?
Mówiłeś, że Tomei szpiegował z przyczepy.
- Sprawdziłem. Przyczepa, kurwa, stoi. - Uspokój się.
Udawałeś, że nie wiesz o Tomeim.
Mieliście umowę.
Dlaczego? Ciebie też szantażował
i wykluczył ze śledztwa?
A jeśli tak?
Jak to ma nam pomóc?
Brzydzę się tobą.
- Opowiadaj. - Zaufaj mi. Lepiej nie.
- Tobie? - Chroniłem reputację,
- nie tylko swoją. - A czyją?
Mów, albo rozgadam, że ruchałeś nastolatki.
Gadaj.
Gabriele Monaco.
Teraz rozumiesz?
Monaco zwrócił się do nas, bo mógł nas kontrolować.
Mieliśmy wydostać Lindę.
Myślałeś, że wybrał cię, bo jesteś najlepszy?
Jeśli mu powiesz, będziesz skończony.
Ruggero?
Mam pilne wieści.
- Mogłeś zadzwonić. - Nie.
Wygadałabyś mu.
Jak poszło?
- Nie wiem, co sobie myślisz. - Powiem ci, co widziałem.
Tomei wolał zarzuty o morderstwo, niż przyznanie się do szantażu
i wykluczenie ze śledztwa.
Gdyby Guerra się nie dowiedziała, nigdy by się nie przyznał.
I nawet teraz nie zdradził nazwisk. Siedzi cicho w więzieniu.
Zapłaciłaś mu?
Co takiego wie Tomei?
Nic, chodzi tylko o nazwiska klientów.
A co ty wiesz?
Wsiadaj.
- Ruggero, proszę. - Już!
Ty, Arrigoni i De Grandis.
Chcieliście mnie powstrzymać.
Żeby ukryć, że Monaco to kurwiarz?
Wcale nim nie jest.
Nie?
Gdy usłyszał o Claudio, przejął agencję.
- Dlaczego? - Bo informacja to prawdziwa władza.
Wiedza, który polityk i biznesmen uprawia seks z nastolatką, jest przydatna.
A wśród klientów byli pożyteczni ludzie.
Widział przysługi, kontrakty. Myślał o biznesie,
- nie dyskutujmy o jego wyborach. - Jakich?
Mów, bo cię zniszczę.
Angela zaszła w ciążę, chciała odejść,
nie usunęłaby i wszystkich wkopała.
Monaco kazał ją zabić?
- Mów! - Nie wiem.
Wiem, że kazał ją nastraszyć.
Lorenziemu.
Tak.
- Co teraz? - To proste.
Zapłaciliśmy Tomeiemu za milczenie, teraz zapłacimy Zaii.
Zadzwoń do jego adwokata.
Nie wiem, skąd te skrupuły.
Nie, przekupię Zaię, Guerra znów się upokorzy,
a Linda wyjdzie.
Nikt się nie dowie, kto jest mordercą.
No i? To aż takie złe?
Nie. Ale szkoda, bo…
widzisz, mam taką jedną wadę.
Nie lubię być robiony w chuja.
Ja też pójdę na dno, ale pociągnę was za sobą.
Nie zrobiłbyś tego.
Możesz się jeszcze uratować.
- Jak? - Pomóż mi.
Choć raz zróbmy to, co należy.
Zeznawaj przeciwko Monaco.
Ukryłem ją.
Nikt nie wie, gdzie jest.
Będzie naszym świadkiem.
Może cię stąd wyciągnąć.
Jak ją przekonałeś?
Zabrałem ją do luksusowego hotelu.
Mówię poważnie.
Nie miała wyjścia.
Zagroziłem, że ją zgłoszę.
Ją, siebie…
i twojego ojca.
Nie mogę uwierzyć, że to zrobił.
A ja tak.
Chciał, żebyście oboje byli wolni,
ale stanął przed wyborem…
kogo woli wsadzić do więzienia?
Ciebie czy siebie samego?
Lindo…
rozumiesz, że udowodnienie mu winy
to jedyny sposób, by cię stąd wydostać?
Mam dobre wieści.
Zeznanie Zai wydaje się wiarygodne.
Męczyłam go cztery godziny. Kazałam wszystko powtarzać po kilka razy.
- Żadnych sprzeczności. - Ale?
Ale to diler z kartoteką.
Milczał przez rok i nagle przemówił.
Ma alibi, ale jest słabe
i ma związek tylko z zeznaniami Colombo.
Mógł siedzieć cicho, a przyznał, że był na miejscu zbrodni.
Ale dopiero po aresztowaniu. Chciał ci się przypodobać.
Może lepiej nie zabierać go na salę.
Uwierzą mu?
Nie o to chodzi. Czy ty mu wierzysz?
To zależy od ciebie, Eleno.
Wszystko zależy od ciebie.
Zgadza się.
Od teraz Lindę Monaco reprezentuje kancelaria Barone.
Nie, Arrigoni nie jest już związany ze mną ani procesem.
Pa.
Tak?
Przykro mi, pani Raimondi już u nas nie ma.
Koleżanka wczoraj ją wymeldowała.
Wybrany numer jest niedostępny.
- Dzień dobry. - Gdzie on jest?
W biurze, zapytam, czy ma czas.
- Ma. - Dokąd to?
Chwilę!
Co tu robisz?
Cześć, Ruggero.
Gdzie Monaco?
Co się stało z Marą?
Możesz iść.
Nie mówiła ci?
Myślałem, że byliście blisko.
Mara...
Mara jest bardzo ambitna
i przyjęła posadę w USA,
w naszym oddziale.
Zadzwoń do niej, gdy wyląduje. Lot zajmie…
kilka godzin. To kawał drogi.
Ruchasz mnie od pierwszego dnia.
A nawet jeśli?
Masz inne perspektywy?
- To groźba? - Nie, skądże.
A więc?
Tylko ja mogę sprawić, że wygrasz.
Niczego od ciebie nie chcę.
Pamiętaj, że Linda to moja córka.
Sporządź raport z przesłuchania i zostaw go sekretarce,
skoro Mara odeszła.
Tam są drzwi.
Dlaczego?
Na moim miejscu zrobiłbyś to samo.
Kurwa.
- Tak? - Mecenasie, mamy wyniki badań DNA.
Zaraz przyjdę. Kurwa.
Przysięgam, to prawda. Widziałem te dwie kobiety.
Nie wiem, czemu mnie tak maglujesz. Mam już dość.
Co tu robisz?
Śledziłem cię.
Obserwuję cię od kilku dni.
Wiem, jak to brzmi.
Sam nie dałbym rady.
Może to prawda, że nie mamy prawa,
ale potrzebowałam pomocy.
Dlaczego?
Muszę dokonać wyboru.
Wiesz, że też słucham muzyki w słuchawkach?
A jakiej?
WYNIK BADANIA DNA
CÓRKA: ANGELICA PETRONI DOMNIEMANA MATKA: ELENA GUERRA
Napisy: Zuzanna Chojecka